Ali Şenozan
173 eser
Bütün insanları sevdim gönülden
Can evimden yaralanmış
Canan gibi gülerek şu kalbimi dinle
Çiğdemim çiçeğim gonca meleğim
Çok istedim hep yanında kalmayı
Dalgındı siyah gözlerin ilk gördüğüm akşam seni
Dallarda sarı rüzgar ağar saçlarım ağar
Damar damar kök salmış benliğimde Türklüğüm
Deli ırmak durulsun saz meclisi kurulsun
Diyordum ki bende sevsem
Dört mevsim içinde aşk ikliminde
Dost bildim kendime yüce dağları
Doyulmaz asla aşka aşk dediğin bambaşka
Düştüm de talihin gurbet burcuna
El çek tabib el çek yaram üstünden
Eski bir değirmen evimiz olsa
Fani olan bu dünyada adem isen sözle konuş
Felekten kam almazsan pişman olursun
Gamı kederi bırak gönülden gönüle ak
Geceler uykusuz gözlerim yorgun
Gidip de dönmeyen bir yolcu gibi
Gitme diye çok ağladım ardından (2.Sayfa yok)
Gittiğin günden beri buraların tadı yok
Gittiğin yolları yakın sanarak (BEKLEYECEĞİM)
Gökkuşağımsın benim yaz yağmuruyla gelen
Gönlümde garip hüzün
Gönül derdim üçbeş değil yüz benim
Gönül doruklarından gelen
Gönülden gönüle yol olur gözler
Gözlerin her yerde onu arıyorsa
Gözlerin karanlık geceler gibi
Gözünün rengine bağlansa da bahtım kaderim
Gül dudağında bahar bakışlarında telaş
Güldürmedin ey yar beni
Güllerin açılsın ve hiç solmasın
Günahımsın sevabımsın hem kışım hem baharımsın
Günüm gecem ayrı özlem alev alev yanıyorum
Gurbet yolu hasret dolu
Güz yeli eser eser duman düşmüş dağlardan
Güzelim kara gözlüm ne çok özledim bilsen
Hasreti yıllara sor ırağı yollara sor ...
Hasretin gönlümü yakar her zaman ufuktan doğacak günü beklerim
Hayat coşkun dalgaları göğe çıkan bir umman
Hazan erdi gönlü derde sal şimdi
Her akşam hüzünle batarken güneş
Her giden yıl vefasız aranıp durma gönül
Her lahzada sevgin bana dünyaya bedel
Her yağmurda ıslanırsın