Ahmet Uzel

Kimseler gelir mi kalb-i feryad-zarına

Kimseler vermez deva yar açtığın bu yareye

Kimsenin yok ömrü daim kalmaya

Koklayıp bir gül gibi sen bir yana attın beni

Kumral saçının bir teline ben can vereyim yar

Lezzet almaz ne sazdan ne şimdi neyden gönül

Lutf u ihsan büyüklüğün şanıdır

Madem ki senin yok dil sabra mecalin

Mazi-i mükedder beni giryan ediyor yar

Mecliste bu akşam yine dildarımı görsem

Mest etti beni göz süzüşün işveli halin

Mest olur gönül ey yar tutunca ellerini

Mey sun bana saki bir tane daha olsun

Müşkül o güzelin vaslına ermek

Ne akarsın gözüm yaşı gönülden yaren mi var

Ne beni eyleyecek bir nigarım var

Ne bir yarim ne hayranım ne kurbanım var benim

Ne etsin aşıkan bu dil-i zare

Ne olur çiçeklerin rengi solmasa

Ne yapsam o gül-endam hayalimden çıkmıyor

Ne zaman bir yar sevsem elimden eller alır

Ne zaman bitecek bu aşk denen gam ü keder

Ne zaman görse seni aşıkın bir hoş olur

Ne zaman görsem onu gönül hep şad olur

Neden cana beni hala ararsın

Neden dil o geçen günleri anar

Neden geldim neden gördüm neden sevdim seni ben

Neden geldim neden gördüm neden sevdim seni ben

Neden geldin neden güldün neden ey yar

Neden gelip aradın unutmadan seni ben

Neden gittin niçin kaldın uzakta

Neden her göz süzüş yar böyle efsun

Nedendir bu deli gönlüm sürükler her an beni

Nedendir bunca elem bağrıma böyle felek

Nedendir şu kalbimin kalmadı şivekarı

Nedir bu hal ne matemi nedir ruhun bu elemi

Nedir cevrin behey zalim perişandır benim halim

Nerde güzel günlerim şimdi mazide kaldı

Nerdesin sevdiceğim söyle nerdesin

Nereden sevdim seni keşke sevmez olaydım

Nerelerede gezersin beni pek çok üzersin

Neşe-i gam şarabından nice kullar içmemiş

Nev-nihalim gelse bir dem yanıma

Neyle teskin etsem gönlüm civanım

Neylesin sevdiğim bu kalb-i zare

Neyleyim ben vefasız dosta gönlüm

Neyleyim sana ey gül-i bivefa (*)

Niçin bülbül senin efgan-ı karın