Ahmet Uzel

Bu dert gelmiş başıma kimlere ne söylerim

Bu dünyada yalnız kalmak aşıka zor

Bu dünyadan neler çektin gönül affeyle bendeni

Bu gönül bahtınca bir gün gülüp oynasın

Bu gönül hayat bulur senin bakışlarında

Bu gönül taşımaz oldu bu gamı

Bu gönül yine bir sevdaya düştü

Bu karanlık ne zaman kullara ayan olacak

Bu nasıl gam ü keder hayat mı durdu nedir (*)

Bülbülün çoktur cefası derd ile hep ah eder

Bulmadı aşık devakar dildeki bu yareye

Bunca cevrinle ben bıktım usandım

Can alır gibi bakma öyle Allah aşkına

Cana bu gönül gül yüzünü görmeye geldi

Cana firakınla sine çak oldu

Cana nesi var bu dünyanın aldanacak yar

Cana nihansın can ü teninden

Canan elinden avare gönlüm

Canan mey içip gözleri mestane süzülmüş

Cananıma hiç anlatamam derdimi ey yar

Canımın cananısın sen gönlümün sultanısın sen

Çehre-i hüznüm kadar sarardı dağlar

Çekerim hasretini her lahza senin

Çeşm-i nazim gel sevindir aşık -ı avareyi

Çıkar gidersen seni benden alırlar

Çıktım yola ben yaya gider bu yol nereye

Çok görme bana mest-i harab olmayı gönlüm

Çok zaman var bezm-i yare gelmiyorsun güzelim

Daha ala seni sevmek mi olur

Deli gönlüm sana hayran nice yıl var ki benim

Derd-i aşkın tek devası sişe-i peymanedir

Derd-i aşkın tek devası şişe-i peymanedir

Derd-i aşkın yaktı canım

Derd-i aşkın yıktı hanümanımı

Derd-i canan gönlümü viran eyledi

Derd-i sevda üzerimden gitmiyor

Derdim olsa bir tekini söylemem cananıma

Derdime dağlar dayanmaz gönül o sun da dayansın

Derdimi ben söyledim ben dinledim

Derdin beni üzer sevgili kadın

Derdin ne ise söyle güzel saklama benden

Derdini hiç kimseye dil söylemez

Derdinle perişan gezerim böyle her akşam

Derdinle senin ah ediyor gönlümü

Dil hazin ağyar ü yaran halimi hiç sormuyor

Dil seni kimlere etsem bilemem ben şikayet

Dil senin derdini anlayan var mı

Dil yine seni sevdi gönlünü sana verdi