Ahmet Uzel

Yar yar olmaz bana gider yabana

Yarab sana mahsus değil midir bu yalnızlık

Yaralanmış gönül bir kez elinden

Yare gitsem gül cemalim neşe bulmuyor

Yaşlı gözlerim sana anlatır hep halimi

Yeşil gözlerine sürmeler çekmiş

Yeter bu gam-ı dünya arşı aştı kederim

Yeter çektim firak ey serv-i nazım

Yeter gayrı yeter cana bu derdim

Yetmez mi harab eylediğin böyle gururum

Yetti cevrin gayri ey gül canıma

Yine başın duman almış seni kimler gama salmış

Yine bıraktın beni böyle yalnız bu gece

Yine çağlar eleminden gözümden eşk-i terim

Yine gitmiş yaz günleri yine gelmiş gam günleri

Yine gittik Maha kadar

Yine kavuştu güneş sularla gün batarken

Yine sensiz mi bahar yine güzel yok musun

Yine sevda dolacaktır bu gönül

Yıkılır hayaller hep gönüller viran olur

Yıllar yılı sevip de kaybedersen bir anda

Yıllarca seni sevdi gönül inledi durdu

Yıllarca senin derdinle yandı bu gönlüm

Yok başka dilber ey gül gözümde

Yok mu canan aşıka hiç rahmetin

Yok sende vefa anlıyorum gayrı yüzünden

Yokmuş şu senin aşkına çare neyleyim yar

Yoksa da iltifat yardan bizlere

Yoktur artık yer vefaya

Yükseldi baharın güneşi dilde safa yok

Yurdumun iç yarası tarihin yüz karası

Yüreğim pare pare benden ayrıldın diye

Yüreğinde aşk mayası var senin

Zannım o güzel sine-i dil açmış erenler

Zevki yok hiç mehtabının derdi varken ıstırabının

Zülf ü zencirin şu bahtım bağlıyor

Zülf-i siyeh gönlümü hep bağlıyor

Zülf-i zencirine bağlandı dil ah çaresiz