Ahmet Uzel

Sevmedin amma sen beni ben seni sevdim

Sevmedin hiç sen beni yar ah eder ağlar gönül

Sevmek mi aceb sen güzeli söyle günahım

Sevmek mi aceb sen güzeli söyle günahım

Sevmek ne güzel şey alemde gönülden

Sevmek seni yar vallahi ne hoş

Sevmesen de sen beni yar severim ben hep seni

Seyr et güzelim Çamlıcadan fasl-ı baharı

Şifa bulmaz bu derdim hiç bir zaman

Şifa bulmaz mı dil senin elinden

Sinede ilkbaharım tende yarimsin benim

Söndü ümidim gönülden arşa çıktı kederim

Sorma bana güzel yar hatırımda neler var

Sormadın hiç halimi ey yar neden

Sormayın hiç halimi neden perişan gönül

Söyle cana neden şekva edersin

Söyle cana nerde kaldın başka alemlere daldın

Söyle ey yar nedir halindeki pür melal

Söyle ey yar-i cefa nerde seyran ü safa

Söyle neden ey saba o yar hala yatmamış

Söyle nerde benim civanım nazlı sünbülüm

Söyle noldun sevdiceğim pek unuttun sen beni

Söyle sensiz neylesin yar alem-i aşkta gönül

Sözleri ne kadar hoş endamı ne de narin

Şu alemde ne aradık ne bulduk

Şu dağın ıssız yolunu otlar bürümüş

Şu dehr-i dun-i cefa bu cana kast ediyor

Şu fani dünyada hiç bitmedi gitti ahım

Şu kalbim bekler seni her akşam sabah olur

Şu seven kalbi neden anlamazsın sevdiğim

Şu seven kalbimi anlamazsın sevdiğim

Süzüp çeşmanını gel yanıma ah meralim

Takıldı kaldı gönül zülfünün tellerine

Tekrar açacak sinede bin yare cemalin

Terket bu cihanı sohbet-i yar yoksa gönlüm

Üftadene gül ne olur yar-i cefakar

Uyusun gülüm benim sünbülüm uyusun ah gönül bülbülüm

Üzgünüm anlatamam halimi

Var mı güzel elinden ciğeri hun olmamış

Varsın gökler denizler nağmelerden inlesin

Vermiş isem sana teni bil ki gönlüm sevdi seni

Vurma ey yar hançeri ta sineme

Yağmur yağıyorken seni düşündüm seni andım

Yaktın bağrımı ey nazlı kadın

Yalnız bırakıp gitti o yaran sevdalı serimle

Yalnızım kimsesizim derya-yı aleminde

Yar elinden yandı gönlüm neyleyim ah neyleyim

Yar sana yar olmayı yare müşkül eyledin