Ahmet Uzel

Nereden sevdim seni keşke sevmez olaydım

Nerelerede gezersin beni pek çok üzersin

Neşe-i gam şarabından nice kullar içmemiş

Nev-nihalim gelse bir dem yanıma

Neyle teskin etsem gönlüm civanım

Neylesin sevdiğim bu kalb-i zare

Neyleyim ben vefasız dosta gönlüm

Neyleyim sana ey gül-i bivefa (*)

Niçin bülbül senin efgan-ı karın

Niçin bülbül senin pervanen oldu

O eski günlerimiz gelmeyecektir geri

O gül endam beni yaktı dağladı durdu

O gül gibi çehresiyle nar tanem ak pak

O güzellik sende ey yar tıpkı bir şiir gibi

O senin gözlerine hayran olurum

O tatlı bakışınla aşıkı büyülersin

O zalim kastediyor canıma dağlar gibi

Olmadı hiç kimseye halimi arza imkan

Olmasın aşık zelil alemde binbir yareden

Ömrümce unutmam o gül cemali

Ömrün artık na baharı ne doyulmaz yazı var

Öpsem güzelim gözlerini gözbebeğinden

Ötmez oldu bülbül-i sevda-zede bilmem neden

Özledim perçemini sevgi kokan her telini

Pek az sürdü yar ile sohbet gönül

Pek perişan oldu gönlüm neyleyim

Perişanım senin her an elinden

Ruhumda bahar açmaz oldu gönül

Ruhumda yine gam var yine düştü sitemkare

Rüya gibi bir yazdı yarattın hevesinle

Rüyalarımın menbaı bir taze çiçeksin

Saki bu fena aleme meyhane desinler

Saki bu fena aleme sen fasl-ı emelsin

Sakiya doldur o camı mey ile bade ile

Sana ben bir bakayım hüsnüne hayran olayım

Sana bir gül vereyim göğsüne takmak için

Sana dehrin gelse bile bütün alamı şayet

Sana gönlüm çok şey ister demedim

Sana herkes cefa eyler ko gönülden eylesinler

Sana kim baktı güzel söyle bana

Sana pervane gibi can verecek ben olayım

Sana yok hiç diyecek söz meleğim

Sanma güldürdü bu gönlüm aşık -ı bi-çareyi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sebep sensin gönülde her melale

Sen aşık -ı nazende eda yar-ı ezelsin

Sen bana evvel ne lütufkar idin