Teoman Önaldı

Açarken her seher bahçende güller (GÜLİSTAN GÜZELİ)

Akşam oldu güneş battı gönlüm yine karardı

Akşam üstü bahar günü İzmirde

Atatürkü kalbinde dünyaya ışık saçar

Ayrılırken dökülen iki damla gözyaşı

Bahar gelir açar güller

Bir gemi kalkar sessizce uzak diyarlardan

Bir gülen ay bir kuru dal

Böyle gelmezdi her yıl bahar

Bu gece ağlayarak hetırladım hep seni (*)

Bu vatan toprağın kara bağrında sıradağlar gibi duranlarındır

Çok uzak da olsa bir gün döneceğim sana

Demek ki gönlün bende demek dünya biliyor

Dememişler boş yere bir çiçekle yaz gelmez

Denizde mehtab senin su da meltem de senin

Dudağın gül açmış gözlerin yaprak

Ela gözlü bebeğim sevimli kelebeğim

Ela gözlü civanım kalbim dolu sevginle

En şerefli mesleğin biz genç mümessilleri (TIBBİYELİ MARŞI)

Geceleri süsleyen ışıl ışıl yıldızlar

Gözleri pek hoş gördüm oldum sarhoş

Gözlerin yemyeşil saçların sarı

Gözyaşıyla sulanan goncalar hep har olur

Her taraf hatıralarınla dolup taşıyor

İçimde sızı gibisin ilk aşkın izi gibisin

İçten gelen en derin sevgilerim hep senin

İstanbulu dinliyorum gözlerim kapalı

Kalbim hasretle dolu ruhum ağlar her zaman

Kimsin beni fethetmeye bak yetti bu halin

Kırlardaki çiçekler sabahları esen yel

Lal renkli akşamların koynunda

O yemyeşil çamlıkta o ağacın altında (GELECEĞİM)

Ruhumu sardı özlem bu sonbahar gününde

Sana olmaz benden yar benim ölmez aşkım var

Saz Eseri

Saz Eseri

SEN ÖĞRETTİN (Sevileni anmasını..)

Sevileni anmasını her sözüne kanmasını (SEN ÖĞRETTİN) (*)

Tatlı ve nazlı bir hayal değil pek uzaktan aşığımdı

Yağmurlarla ıslanan bahçede güller gibi

Yine ne var ne bu dargın bakışın ne dedim de seni üzdüm bileyim

Yıllarca ağladım ben kalbimdeki bu yarayla

Yönelelim Allaha Veysel Karani gibi