Suat Yıldırım

Akdeniz kumsalına uzanmış

Alemi sen kendinin kölesi kulu sanma

Aşkın beni yıllarca helak etti efendim

Atlarım dağlardan yokuşlar bitmez

Ben giderim ıstırabın üstüne

Bilmeden ateşini kalbime yaktın da gittin

Bir bakarsın gelirim ben pencerene bir kuş gibi

Bir gonca çiçeğimsin aşk açan sevgi açan

Bir güzeli görüp te aşık olursan

Bir tomurcuk gülsün gönül bahçemde

Bu cihanın ve bu aşkın sonu var

Deniz alır yıldızları koynuna

Dillerde söylenir şarkımız bizim

Diyemem senden uzaklarda neler çektiğimi

Dün tüm yıldızlar indiler seni anlattılar yine

Ellerinde mor çiçekler ellerin sevda kokuyor

Elveda ey İstanbul sana bir çift sözüm var

Gel garip gönlüm benim gel öyle feryad etme sen

Gel güzelim bir gece bak gam dokuyan gönlümü gör

Gönlümün bahçesinde ne gül koydun ne lale

Gönlümüzün baharı solmadan gel sevgilim

Gözlerim onu arar dudağım onu sorar

Gözümde kimseler yok bir sen varsın bir de ben

Hasret kaldım ben maviye avutmuyor denizler

İsterdim misafir ol içimdeki can gibi

Kar içinde bir gül gördüm

Karardı şimdi alem güneş battı Ziya yok

Kaybetmişim seni ben kalbin ellerin olmuş

Kibir tuzağını şefkatle çözmedinse

Küçük sazım küçük sazım gelip hemen ses ol bana

Mehtaplı bir gecede çalıp gittin kalbimi

Mürşidi benim sancıların gam beni izler

Ne güneş ne ateş yakan sensin vefasız

O kadar güzeldin ki bakmadan geçemezdim

Ölürsem unutursun sevgimi derdin hani

Önce kıvılcımdım parladım bitti

Sarı gülün dikenleri hep kalbimi kanatıyor

Seni bir gün göremezsem ararım

Senin hükmün geçer yalnız benim gönlümde sultanım

Sevgi çiçekleri her zaman açmaz

Solsa da ermez zevale gönlümde açan laleler

Yaslı yürek sızlanıyor derdi nedir bilmiyorum