Selçuk Öden

Artık bu son kadehim yokluğunda içtiğim

Ayrılık yükünü taşıyor gönlüm

Ben de çok seviyorum demek yetmez geliver

Ben sensiz yapamam gitme ne olur

Bir başka bahara kalmış gelişin

Bir çiçek sular gibi sevgini içir bana

Bir gün göz kırpıver koşup geleyim

Birden vurulldu kalbim masmavi gözlerine

Çekip gittin yine kızgınım sana

Çıkma benim rüyamdan kal sen sonsuza kadar

Çöllerde kaybolsam yorgun ve susuz

Dağlar çıksa önüme ferhat olup delemem

Damla damla dökülür gözlerden eski yıllar

Dönüşü zor yadellerden

Dönüşü zor yadellerden

Doyulmaz kalbe sevda salan yüceliğine

Dudağımda sen tek hece

Dudağımda sen tek hece

Dünya nimetine boşuna kandım

Elini tutmadan bir kez sarmadan

Gönlümün aklı olsa senin için yanmazdım

Gözlerimi unuttum gözlerinde dün akşam

Gözlerimi unuttum gözlerinde dün akşam

Gözlerimi unuttum gözlerinde dün akşam

Gözlerinden akıyor sel gibi sensiz yıllar

Gülünce güller açar gözlerinin içinde

Gülünce güller açar gözlerinin içinde

Günah işlemiş güller bülbüller kan ağlıyor

Hep teselli aradım kadehlerdeki meyden

Koparamam dalından gonca ise gülleri

Mutluluk geçici kısa bir devir

Nedense adımı hiç anmıyorsun

Neler umdum ah neler hep hüsran buldum yıllar

Olmadı başkasında ne gözüm ne de gönlüm

Ömrün şu son deminde gözlerimde yağmursun

Ömrün şu son deminde gözlerimde yağmursun

Ömürden yaprak yaprak koptu yaşanmış yıllar

Rüzgar olup okşasam simsiyah saçlarını

Rüzgar olup okşasam simsiyah saçlarını

Saçımda akları görme ne olur

Seni alıp götürdü bir ayrılık rüzgarı

Senin mecnunun oldum mutluluğum zor benim

Sensiz akşamlarda coşar dalgalar

Sitemlerinle her an üzüyorsun sen beni

Sokaklarda ağlamasın gecenin prensleri

Şu kalbimde çağlayan sanki sevda pınarım

Unutuldun sanma sakın

Uykusuz gecelerde ıslanır hatıralar