Sadeddin Çevik

Ah o gözler yine mahzun yine üzgün bakıyor

Ahım ile zülfün ağarır ak dökülür

Aldın gözümün nurunu

Bahar gibi yaz gibi sevgilide naz gibi

Bazen giderim altına dehrin

Bekledim bir ömür sev diye beni

Ben ham idim olgunlaştım

Ben kış oldum sen bahar ol yeşil yeşil düş gönlüme

Bir kadehle bizi saki gamdan azad eyledi

Bir ömür arkanda koştum böyle aşık nerde var

Bir söz söyle ne olur yalnız tek bir söz söyle

Bu çaresiz bir özleyiş dönüşün yok artık senin

Bülbül çilesin güllere ben bir seni sevdim

Dağda kırda bahçelerde yaprakları ak papatyam

Denizinle toprağınla taşınla

Gecenin zulmeti bitmez şeb-i yeldaya tutuldum

Görmeyip gözlerini vasfına mehru dediler

Gül gül ki dudağın gonca bir güldür dikensiz

Gün bitti fakat mutluluğun can sesiyiz

Hasret yine hasret

Hasretinden her dem ağlar gözlerim vuslat diye

Her gün yıkanırken güneşin kalbi sularda gir sen de yıkan

Her seher vaktinde bir kuş lay eder lay-lay eder

Her yaprağı yırttıkça düşün bir kere bir gün gidiyor

İşveyle bakan gözlerinin narına yandım

Kim demiş güle sorma bilmez aşkı sevdayı

Kimi kök lale taşırken kimi var yonca açar

Korkma ey dil şadüman ol derde ...

Mest olup ıtrına güller gibi gül bu dediler

Meyhaneler kasvetlidir hoş abı yok sahillerin

Ne olur bağrına bas sinene mihman olayım

Ne ziyan var şu ölümden a gönül çekme aman

Ormanların kuytularında yalnız yaşayan güzel çiçek çekinme ortaya çık

Ruhsarına aşıkları hayran ediyorsun

Sinemde alev rengi kızıllık yanıyorken

Son kez olsun seni görsem

Söyle seni nerede kimlere sorsun gönül

Yaktın beni iflahıma mani seni gördüm

Zaman zaman sen düştükçe aklıma