Nurettin Demirtaş
43 eser
Ağlattı hep felek gönül sazımı
Al aşkını al da git al başına çal da git
Artık görsem yüzünde gönlümün baharını
Bal rengi gözlerinle bakıp da geçme güzel
Beklemekten yorgun düştü dizlerim öyle derin kalbimdeki izlerin
Belki yıl vardır ki cana sohbetinden yoksunum (*)
Ben sevgide vefalıyım kanma sakın el sözüne
Bilmem ki ne yapsam da nasıl söyleyebilsem
Çiğneyip geçtiğin yol olsam bile
Çoktandır aklımdan geçen biri var
Dinlense dizinde efkarlı başım
Gel desem baharı yazı bırakıp (*)
Gel gidelim Yeniköye güzelim
Gel gidelim Yeniköye güzelim
Gönlüm geziver sahili mehtapla kucaklaş (*)
Gönül bülbülüme dargınsa güller
Güzel nedir bilemezdim seni görmeseydim eğer
Güzele bakması sevaptır derler
Has bahçede güller gördüm sen sandım
Hasretin içimde yanar dururken dön artık sevgilim bitsin bu özlem
İlk zamanlar sevmiştin
İstersen git uzaklara engeller olsun arada
Kapımdan bir geçen olsa aklıma sen geliyorsun
Kurtuldu gönül gizli bakışlar tuzağından
Menekşe kokusu sarar her yanı
Mevsimler kıskanır seni kendinden
Ömrün gelip geçtiği ümitlerin bittiği
Sana kul olmaya geldim güzelim
Sen ne zaman gelsen bana mevsimler hep bahar olur
Senin sevgin oyunmuş gönlüm bunu ne bilsin
Sevdim seni ömrümce düşündüm ki dönersin
Sevdim seni ömrümce düşündüm ki dönersin (*)
Sevdim seversin diye güldüm gülesin diye
Sevmek tanrı nimetidir seven bilir sevmeyen hiç
Söyle bana yağmur gözlüm sen hiç deniz gördün mü
Tel duvarlar ördün senle arama
Ufuklarım kararmadan saçlarıma kar yağmadan
Unuttum sevmeyi özlemeyi ben
Uzaklardan bakıp geçme
Yaşamak ne kadar güzelmiş
Yıllar yılı ben seni aynı yerde bekledim
Yıllar yılı ben seni aynı yerde bekledim
Yıllarca hayalin dolu rüyayı düşündüm