Nihal Özyüksel

Aylar değil geçse yıllar ne fark eder senin için

Baharda karar kıl sevdaya güzlere kalma

Ben baharı görmeden yaprağın soluşu ne

Beni neden görmüyorsun

Biliriz az sürer tez geçer amma yine de güzeldir akşam güneşi

Bir afet-i Leyla gönle girince

Bir gün yine göz göze gelirsek seninle

Bizim sevda yolumuz ta ezelden çizilmiş

Bu akşam da sevgili gitme her akşam gibi

Çıkardım gönlümden sevgilim seni

Çıkardım gönlümden sevgilim seni sen artık özlenen melek değilsin

Düşerse gönlüme özlem damlası

Duyarsız gönüllere bilirim uğramazsın

Gecenin rengi siyah ya güne ne demeli

Gönlümün ahını hiç diyemem ki aşkına duyulan sevdadır diye

Gözlerden ırak eyle gönüllerden al beni

Gözlerinde görmedim bahardan başka mevsim

Gün gelir bahar gider toplar yeşil tülünü

Gün gelir bahar gider toplar yeşil tülünü

Hani saçlarına gül takmıştım ya

Hep hüsrana uğradım sevda denen dilekten

Her tavrınla güzelsin bir de nazın olmasa

İçimdeki baharsın gönlümde açan çiçek

Lutuf değil sevgili bu aşk sana az bile

Ne goncasın ne tomurcuk senin adın kuru gül

Ömrümce beklesem de ümidinle yaşarım

Ömrümü harcadım sokaklarında (İSTANBUL)

Rüyalardan çıkıp ta gel gönlüme gir güzel

Sana yolladığım kırmızı güller

Sen hala ne güzelsin eskisi gibi

Sendin beni seven beni isteyen

Seni sevdim güneşin doğduğu yerde

Senin saçlarında bahar rüzgarı

Sevgime pek yakışan derdime tek alışan

Siyah benler sahip olmuş benden evvel sinesine

Umudum yok gönül