Nezahat Soysev

Baharın yeşilinde sanki sen varsın

Ben hazan yaprağı yerlerde ve sen taze çiçek

Bir damla yeter bana deryasında gözüm yok

Bir mücevher parlıyor boğazın sularında

Bir ömür dört mevsimse sevgilim eğer

Çiçeklerle bezenmiş o güzel bahçeleri (SUADİYE)

Derdin nedir ey afet her gidişin felaket

Dün sabah denize seni anlattım

Durgun suya uygun akıyor şimdi zaman da (KÖRFEZ)

Ey çeşm-i siyah gönlümü müjganla harab et

Gel güzelim üzme beni geliver

Göklerden boşalır gönlüme doğru

Güller ki bütün mevsim usanmış kanamaktan

Hazan ermiş gülzara bülbülden de yok eser

Her şey yabancı hissime yalnız sen aşina

Hülyalı Boğaz sırtlarının akşamı solgun

İçimde bir heyecan artıyor zaman zaman (YALOVA)

Kimler geldi kimler geçti yıllar aktı bir su gibi

Kış rüzgarı kadar haşin olsan yine severim seni

Kız ellerin deste deste gül olmuş

Mahkum tuttum şu gönlümü

Mavi hatıralarla dolu Erdekte zaman

Mehtap sulara maziden bir iz gibi aktı

Nasıl gelip geçtiniz hiç anlamadım gençliğimi gün be gün benden aldınız

Ne güzeldi ümidim kırıp gitti sevdiğim

Nev-bahar goncası mı göğsündeki siyah gül

Niçin böyle hüzünlüsün gülmüyorsun

Sağında solunda türlü ağaçlar

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen gül ki gönüllerde bahar mevsimi gelsin

Şu gönül yaramın dermanı sensin

Uzaklara gitsen de sen hala içimdesin

Yetiş imdadıma tut kurtar beni

Yüreğim çarpar işittikçe o mühtez sesini