Mustafa Uyan

Acıyor elleme kalbimde yarandır kanayan

Arıydım petekte bal bırakmadın

Bahçelerde bülbül boş yere ötmez

Beni mecnun eden sevda yüzünden gönlümde bir koza oluşur gider

Bir lale yüzün mihneti kalmış eserimde

Bir nigahın açtı sinem üzre anmaz yareler

Bir siyah perçemli şah-ı bi-misalim var benim

Bırakıp gittin o günden beri yol gözlüyorum

Cana can-suzane sır söyler lisanmış gözlerin

Çeşmini süzme bakıp sen ey perişanım aman

Dolduruyor gönlümü senin nurun Allah'ım

Goncasın sen ben se ahı arşa çıkmış bülbülüm

Gönlüm kuru bir gül gibi titrerken adında

Gönlüm kuru bir gül gibi titrerken adında

Gönlüm senin için vardı felek seni benden çaldı

Gördüm ki halin pek derbederdir

Leyla gibi hıçkırsa ve Mecnun gibi yansa

Mahzun olurum her ne zaman aklıma gelsen

Mandıra

Nev-nihal-i hüsn-i ansın her gören özler seni

Nola fahr etse yazarken hame natu midhatin

Ömründe bahar günleri çılgın gibi geçsin

Oyun Havası

Peşrev

Rüzgar gibi geçmiş yaradır yıllar içimde

Şarkılar söylersin sevgiden yana

Saz Semaisi

Sensiz doğacak günleri akşam biliriz

Vazgeç bırak artık çağırma beni

Yüzüne yılların gölgesi düşmüş

Zeybek Havası

Zeybek Havası