Mehmet Nazmi Özalp

Ağladım nisyana döktüm aşkımın hicranını

Aman felek aman senin elinden

Aşıklar eskidenmiş aşklar yine eskiden

Bahçende gül solmadan gel

Bana gel gönlüme gir kalbimi aşkınla yakıver

Ben senin aşkınla cana bilmiyorsun neyledim

Benim de vardı bir ümidim benim de bir emelim

Bir bahar aşamı bırakıp beni

Bundan sonra arama sakın hiç sorma beni

Dönen mevsim gelen bahar sen misin

Elbet geleceksin günün birinde

Gider oldum kömür gözlüm elveda

Göğsüne taktığın gül mü lale mi

Gönülde sevda var nasıl da özler

Güneşimsin sen benim bana ışık saçarsın

Güzel sana bir hal olmuş kar mı yağmış dağlarına

Hem sevildin hem başıma dert olup çıktın bile

Kaç mevsim değişti kaç sene geçti

Mehtaplı gecenin sihrine kandım

Neden duruşun mahzun neden kirpiğin nemli

Nerde o günler ki zaman dururdu

Penbe tenlim gül dudaklım

Ruhun güzel cismin güzel cismin kadar ismin güzel

Rüzgar oldun kırıverdin dalımı

Sandın ki zaman günleri bir bir koparınca

Seninle el ele bir yaz akşamı

Sevmek de var olmak gibi bir bilmecemizdir

Siyah kakülleri dökmüş kızıl güllere

Yaktığın bu ateşler inan sönmedi hala