Mehmet Hafid Bey

Bekasız hüsnün güvenme anına (1 ve 4 iki nüsha)

Bilmem beni kim bu hale saldı

Bilmem kime şekva edeyim derd-i derunum

Bir lahza göründü gözüme mihr-i cemali

Bir melek-sima peri gördüm der-i meyhanede

Bir taraftan üzüyor gönlümü hicrin elemi

Bıraktı beni avare düşkün

Bülbülü dem- beste etti nale vü feryad-ı dil

Bülbülü dem- beste etti nale vü feryad-ı dil

Bülbülü dem- beste etti nale vü feryad-ı dil

Canan beni yad etmiyor

Çok gördü felek şimdi beni bezm-i civanda

Dağları aştım da indim ovaya

Dil nalesini guş ile bir dad edecek yok

Dil yaresini andıracak yare bulunmaz

Dil-hun olurum yad-ı cemalinle senin ben

Ey dil diyemem "Yar bana yar olsan nolurdu"

Ey rahm ü vefası olmayan yar

Gönülde dağ-ı hicrandan eser var

Hasretle geçen günleri andıkça güzel

Hastasın zannım vefa mahzunusun

İbretle nazar eyler iken ruyine ey yar

Lutf eyle tabib dinleme kalbim benim öyle

Mahzun dilimi yadın ile şad eder oldum

Mecnun gibi ben dağlar gezerken

Mecnun gibi ben dağlar gezerken

Mecnun gibi ben dağlar gezerken

Mecnun gibi ben dağlar gezerken

Meyhane değil meclis-i rindane-i Cemdir

Müptela-yı gam olan rahat-ı dünya bilmez

Neşem emelim ruh-i hazinim zedelendi

Seni candan severim aşkına kurban olurum

Seni candan severim aşkına kurban olurum

Zevk-i dilberle gönül düşme gama