Hikmet Münir Ebcioğlu

Aç kapını meyhane bu gece sana geldim

Açılsa gönül kapın girsem hiç çekinmeden

Ah bu sevda beni mahvetti perişan oldum

Aldatmadığın kalmadı hala da kaçarsın

Aşk kilidi bağlamış senin elinle beni

Aşk yolunda dura dura

Aşkın içimde rüya kalbimde duya duya

Aşkın tadına vardık

Bahçende açılmış sana güller seni okşar

Bakışların yabancı sanki hiç tanışmadık

Bakışların yabancı sanki hiç tanışmadık

Bende hiç görmediğin başka bir alem yaşıyor

Bende hiç görmediğin başka bir alem yaşıyor

Bende maziden kalan zamanla hatırlanan

Bir gece sabrın taşmış başına vurmuş bahar (*)

Bir kerre sevdim diye

Bir kerre sevdim diye

Bir rakımı içmez misin

Bir rüya gecesinde tanışmıştık seninle

Bir yaz bile geçmeden sonbahara eriştik

Bitmez bu kadeh meclisimiz sohbete kansa

Boş kalbimi bir hatıranın gölgesi bekler

Çek sevgili yine çek kıskansın seni felek

Dalda bir tek gül vardı

Dilerim düş ben gibi sen de bir gizli derde

Dışarda bir yaz yağmuru

Dudağından bir öpsem yorulacak değil ya

El uzatma kimseye eline nazar değer

Elveda meyhaneci artık kalamıyorum

Eşi yoktur bana bir sevgili vermiş ki felek

Gece her yer dalıyor uykulara

Gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar

Gönlümün kapısını açık bırakıp gittin

Gözlerin hayran bakarmış görmeyip ısrarımı

Gül yüzün soldukca ömrümden siler her neşeyi

Hayat çökmüş omzuma

Hayatta bu ilk aşkım kaderle ilk oyunum

Her nefes ömrümde binbir hasretin ahın tüter

Kaçıncı fasl-ı bahar bu solar gider emelim

Kadehin dudağımda gelsen de gelmesen de

Kadehinde zehir olsa ben içerim bana getir

Kalbinde yer aç bana dönemem artık geri

Kapatma meyhaneci kadehim var içecek(*)

Kime baksam içime senin aşkın doluyor

Kısmet ayrılmaksa dur bir lahza ömrüm bitmeden

Merhaba meyhaneci bu akşam dut gibiyim

Meyhanelerde akşam olunca beni ara

Meyhanelerde akşam olunca beni ara