Hacı Faik Bey

Açıldı bahçe-i reng ü buda yar bahar

Ağlama ey aşık -ı mihnetzede gel yanıma

Ah artık kalmadı sabr ü karar

Ah efendim yandı canım ateş-i hicranına

Aksaraydan kol geliyor ben zannettim yar geliyor

Aldı elden gülşeni bad-ı hazan

Alemde ey serv-i semen

Alemi yandırdı yaktı ah-ı ateşzadımız

Aşıkın gamzenle pek yandı dil-i gam-haresi (*)(**)

Aşıklarının haline ey mah acımazsın

Ateş-i suzan-ı firkat yaktı cism ü canımı

Ayağında ipek şalvar (*)

Ayrılık düştü dil-i nalanıma

Bağ-ı cemale çün erem

Bakın şu hoş çiçeklere

Baktığım oldu günahım dikkat ile kaşına

Ben değil meftûn-ı hüsnün mübtelâ âlem sana

Ben gezerken hüzn ile bir hal-i mahzunanede

Beni sermest eder çeşminle ah ebrulerin cana

Benim halim firakınla yamandır

Benim halim yamandır işim ah ü figandır

Bi-baht olarak devr-i şebabı heder ettin

Bi-huzurum ah ü zarımdan felek

Bi-mar-ı aşkın dermanısın sen

Bir dame düşürdü ki beni baht-ı siyahım

Bir mehveşe bağlandı gönül hayli zamandır

Bir nev-civanın hüsn-i cemali

Bir peri-simayı andım dil-fikar oldum yine

Bugün ey meh senin ile gidelim

Bülbül gibi her şam ü seher nalelerim var

Buna hiç şüphe yok ey gül-nihalim

Canım beni lutfunla rindane eden sensin

Çemende sünbülü zülf-i nigare benzettim

Cezb etti gönlüm bir serv-i kamet

Cüd bi lütfek ya ilahi mencehu zadün kalil

Çün görüp dervişi oldum şeyhim Abdülkadirin

Dağlarda benim şevk ile avazelerim var

Devr-i lalinde baş eğmem bade-i gül-fame ben

Dil derd ü mihnet çekmekte her an

Dil verme gönül aşka ki aşk afet-i candır

Doğmamıştır aleme vechi misal-i afitab

Dönmem ahdımdan efendim söylerim

Dügâh Ayin -i Şerif

Düştüm düşeli mihnet-i dünyaya usandım

Efendimsin cihanda itibarım varsa sendendir

Elinden çektiğim saki-yi bezmin niş ü semdir hep

Eltafın eğer etmez ise zerrece erzan

Ey çerh-i sitemger dil-i nalana dokunma