Enver Özçağlayan

Bir dem ki teninden bize mehtap düşer

Bir yudum umut ver ömrüme yetsin

Bu ellerde yabancıyız garibiz

Çıkmaz sokaklara vurgun gölgesi

Gönlümde ümit dilde bahar

Günlerce uzak kalmış iken sözlerinizden

Hayalimden uzaklaşma gönülden hiç çıkma sakın

Kaç sonbahar taşıdı umudumu bahare

Kanımdaki ateşi bir an söndüremiyorsun

Sislerde dumanlarda bulutlarda mıyız

Sıra dağlar arasında bir kaşık bal Denizli