Ekrem Karadeniz

Aşiyan-ı mürg-i dil zülf-i perişanındadır

Aşkın yaşar gönülde hayalinle başbaşa

Aşkınla yanan kalbime binbir acı doldu

Başında yeşil yaprak koynunda bir demet gül

Feyz-i aşkın öyle mucizdir ki ey ruh-i şebab

Gözümde tütmedesin gel de hasretinle yanan

İçimde sönmeyen aşkınla mestim ya Resulallah

Issız geceler göklere baktım seni andım

Lutfeyle güzel gel de benim gönlümü şad et

Nafile ağlayarak sızlama ağyare gönül

Neşesi var hasta kalbimin yine

Şarab-ı vuslatı tatmak gönül bu ister ya

Saz Semaisi

Sevdi gönül her dilberi divaneye döndü

Sirto

Verdiğin haplar deva-yı derdi etmez ihtiva

Yad-ı hayal -i yar ile gülzare baktım ağladım