Cengizhan Mutlu

Açılan her çiçekte arıda kelebekte..

Artık resimlerde kalmış aşkımız

Aşardım sevginle en yüce dağı

Ay dalar uykuya rüzgar kesilir

Ben sevmeden sevecek yolumu bekleyecek

Bir günlük mutluluk gözümde tüter

Dallarda yapraklar sarardı soldu

Dilersen hiç açma bu mektubumu

Dudaklar yalan dudaklar

Elveda sevgili ayrılık geldi

Gelince bir araya hayat verir yuvaya

Git bırakıp giderken sakın üzülme

Gönlümüzdeki yaralar bahtımızdaki karalar (*)

Gülmedi bahtım yine bu sevda bitti yazık (ÇAL KANUNUM ÇAL)

Gün olur ayrılırsak sensiz ne edeceğim

Her akşam geçerken görürüm seni

Her karış toprağı sularken al kan

İnsan sevdiğini özler ya hani işte bende seni öyle özledim

Karşıki tepeler dumanlı dağlar

Kurduğum hayaller düşten vefasız

Kutsaldır diyerek ovası dağı

Madem ayrılacağız buruk bir veda ile

Mahsun mahsun bakıp öyle

Saçında bir tutam hazan yaprağı

Sana verdim kalbimi sensin onun sahibi

Sevda bahçemizin goncası solmuş

Sevda bahçemizin goncası solmuş

Sevgilim bir tanem unuttun beni

Süslensin gönüller bu mutlu günde

Terkedip de gidersen beni mecnun edersen

Ülkemin göklerdeki sönmeyen yıldızıyım

Unutan sadece sen misin sanki takvimler yılları unutmuş artık

Yediyüz yıl evvel bir devlet kurduk